Checklist
November 28, 2005Places I wanna visit before I die:
1. Tagaytay - check 
2. Wawa Dam - soon ( i wish!)
3. Maldives - out of reach!
4. Puerto Galera - soon!
5. In J’s arms - forever
The Sweetest Thing
corny as it may sound or seem pero this was the most romantic line anyone has ever uttered to me. isang ordinaryong araw, bigla lang niya ako tinext at ang ordinaryong araw turned out to be the most magical and special day of my life. kahapon yun ng madaling araw. november 27, 2005. siguro ito na yung pinakamasaya, pinakamaganda at pinaka special na araw na aalalahanin ko habambuhay. ( o kahit sa kabilang buhay pa) salamat sayo..pinasaya mo ako ng sobra. sana di ka na magbago. at sana matupad na lahat ng mga pangarap natin..sabay natin yun binuo, sabay natin pinlano, sabay tayo nangarap kaya sabay din natin tutuparin lahat yun..pangako.
……………..
November 19, 2005*hei raine, yan ha blog na!!!! hihihihi
ano na kaya? hmmm…. wala akong masulat kasi wala naman masyado nangyari nitong mga nakaraang araw. “at peace kami” ika nga..pero bigla na lang kanina..ayan nanaman siya..ang papansin na wala naman may gustong pumansin..haaaayyyy..ang buhay nga naman..kailangan talaga siguro ang mga ganyang bagay bagay para maging masarapa ang buhay..para matutunan natin pahalagahan ang mga sandaling masaya tayo at payapa. kasi pag dumarating na ang araw na ganito, na nagugulo nanaman ang mga gantong problema, mas lalo natin ma “appreciate” yung mga bagay na magaganda at yung mga oras na walang problema..di ko alam kung may “sense” pa yung mga pinagsasasabi ko dito..wala lang.tama na nga toh..
grrrrrrrrrrr..
November 5, 2005Naiinis ako di dahil sa kanya kundi dahil sa isang taong walang magawa. Ayokong nakikitang siyang ganyan. Ayokong nado down siya kasi doble yung sakit na nararamdaman ko pag ganun. Mahal na mahal ko siya. Katangahan na marahil para sa iba pero eto ang totoo.
Naiinis ako na wala akong magawa para alisin siya sa sitwasyong kinakalagyan nya ngayon. Wala akong magawa. Di ko siya matulungan kahit gaano ko kagusto na gawin yun. Ngayon isang katotohanan na naman ang natutunan ko tungkol sa pagmamahal. Pag nasasaktan at nahihirapan pala yung taong sobrang mahal na mahal mo, mas masakit ang dating sayo..Dobleng hirap ang pinapasan mo. Parang gusto mong palitan ang mundo para lahat ng bagay aayon sa kanya. Para di na siya muling masasaktan. Di na muling mamomroblema. Bakit ganun?! Ginawa na nya lahat. Lahat ng mga dapat nyang gawin. Pati nga yung di na sakop ng usapan nagawa na nya pero naghahanap pa rin yung isa.
Badtrip talaga mga taong walang iisang salita. Wala na nga maitulong, nakakabigat pa. It takes two to tango which applies sa situation ng mahal ko at niya. So bakit pinapagsolo niya yung mahal ko sa problema? Bakit pilit niyang binabaon.? Sarili lang niya ang mahal niya. Ngayon ko lang napatunayan, WALA TALAGA SIYANG KWENTA AT SANA MAGBAGO NAMAN SIYA!!!!
off to tagaytay
It was very early the morning of October 30th 2005. The day we went to Tagaytay. It was a very cold ride going there which made the trip even more exciting..He said that it was to make up for everything said and done that got me hurt. While we were there away from the harsh reality that we were forced to live with, I felt secure, I felt loved, I felt that He was mine, all mine.. But as often qouted “Some good things never last” and it was all too good to be true, we we’re soon on our way back. Back to the world that is no longer ours. Back to where realities suck but we have to live with them anyway because we don’t really have that much of a choice.
I wish someday we’ll go back there, back to the place where i finally felt peace. Back to that cold place that ironically makes you all warm and tingly inside..
Back to the place where He is all
MINE.
Being happy doesn't mean
